Świetlista lekkość bytu malowana zachodem słońca.
Jesień życia może być błogosławieństwem, srebro we włosach atutem, a nowa faktura mądrością. Po co z tym walczyć? Po lecie zawsze nadchodzi jesień.
Łza spływająca po policzku jest zbawienna niczym rosa dla roślin zmęczonych suszą. Nie wycieraj, a poczuj…
Piękno przekwitania, transparentność dokonań, delikatna siateczka doświadczeń, pastelowe kolory uczuć. Szczęśliwy ten, kto odnajdzie radość na każdym etapie istnienia.
Kocham cię życie o zachodzie słońca, tak samo jak świtem.
Nawet klejnoty nie uchronią nas przed ulotnością życia. Wiatr osuszy rosę i uniesie nasionko hen daleko.
Gdy na chwilę zwolnisz, otworzysz nie tylko oczy na piękno przekwitania, na cud życia, na dostojną dojrzałość.
Każda dobra myśl skomponuje wokół ciebie szczęście. Szczęśliwe życie zaczyna się w naszych umysłach.
Nasza wielkość zależy od perspektywy, porównania, kontekstu.
Życie nauczyło mnie dostrzegać piękno pod stopami, gdzie zwykły trawnik może się stać magicznym ogrodem. Podobnie jest w duszy.
Targana wiatrem losu zatrzymałam się na pajęczej nici. Wiem, że na chwilę.
Wystarczy świt zroszony, by nielubiana pajęczyna stała się klejnotem. Wystarczy promień wschodzącego słońca na twoim policzku, by poczuć się gwiazdą. Wszystko jest możliwe.
Nie ma rzeczy niemożliwych dla naszej wyobraźni.
W porywach wiatru zamiast zmagać się możesz tańczyć.
Przyroda uświadamia nam w wiosenny poranek nieprzewidywalność istnienia, zwykłe piórko staje się królową lodu.
Gdy odejdziemy, będą żyły wspomnienia.
Nawet królowa życia zapłacze, gdy smutek okryje jesienną szarugą łąki. Radością jest nadzieja na kolejną wiosnę.
Siniak zniknie, blizna po złym słowie zostanie.
Marzyłam, by przez parkiet życia przejść tanecznym krokiem. Udało się.
Niepotrzebnie kurczowo trzymamy się tego co znane.
Bycie w zawieszeniu trwa chwilę.
Niewiele trzeba, by poczuć się artystą – sprzyjające wiatry, odpowiednie światło, dobre chęci, szczypta przygody i garść przyjaciół. To ja – Królowa życia.